Reisverslag 21 tot 27 maart 2014

Elektra

Het onwaarschijnlijke is gebeurd: WIJ HEBBEN NA 2 JAAR EN 4 MAANDEN WACHTEN, ELEKTRA!!! Ja, dat lijkt zo vanzelfsprekend. Hoeveel loketjes er voor zijn bezocht is ongeevenaard en regelrecht ongeloofwaardig. Toch is 27 maart 2014 de dag dat wij een peertje zagen branden. Wij waren al op de terugweg naar de luchthaven toen we de elektramannen aan het werk zagen. We stopten waarop zij beloofden dat wij over 15 minuten elektra zouden hebben. Dan maar wat later op de luchthaven! Toen wij het peertje zagen branden konden wij het bijna niet geloven. Vanaf nu kunnen wij beginnen met het bouwen van de wateropslagtank; een betonnen bak die verzonken ligt in het landschap en waar het water uit onze 300 meter diepe put ingepompt wordt. Vandaar uit wordt het verder verspreidt voor irrigatie (bomen planten), drinken, douchen etc. Zelfs de ijskast van de caravan zal het nu doen! Dat betekent dat de tijd van ijszakken halen en koelboxen achter ons ligt. Telefoons kunnen wij zomaar opladen. Lampen die oneindig branden ipv zaklampen op zonne-energie. Wij kunnen nu zelfs een zwembad opzetten met waterfilter. Of bomen planten die in het droge seizoen automatisch water kunnen krijgen. Ons leven in Spanje is in 1 minuut getransformeerd van het stenen tijdperk naar de moderne tijd. En dat is een vreugdedansje waar. Wat zeg ik: wij zijn door het dolle heen na alle hardcore camping avonturen.

 Vergunningen Stress

We zijn langs de nationale milieu organisatie geweest in Malaga. De laatste instantie die onze, door 4 andere instanties reeds goedgekeurde plannen, moest afstempelen. In augustus 2013 hadden wij dit plan ingeleverd bij de Gemeente Nerja die het naar Malaga moeten opsturen. Wij kregen nu te horen dat het 8 maanden geleden niet was aangekomen; niet ontvangen, verkeerd ontvangen dan wel zoekgeraakt. 8 maanden weggespoeld. Nu kunnen wij met hun weer opnieuw beginnen en mogen zij er weer 6 maanden over doen. Dat maakt ons alleen niets meer uit. We hebben immers elektra en wij kunnen beginnen met de wateropslag. Dat kost toch al zo’n 3 maanden vanaf nu.

Een dag uit het vergunningenproces

Toen we bij de balie kwamen van de Nationale Mileu organisatie te Malaga, werden we eerst grondig gefouilleerd alsof we op Schiphol waren. Na de receptie werden wij doorgestuurd naar een loket waar we onze papieren konden afleveren. De man achter de balie checkte of het formulier geen kopie was. Minutieus keek hij tegen het lcht langs het A4 en draaide het om. Dit ging met chirugische precisie. Bij de gratie Gods werd onze vergunningaanvraag in ontvangst genomen. Vervolgens werden weer weggestuurd. Ik werd gek. Ik wilde de persoon spreken die ons dossier in handen kreeg want dit had echt te lang geduurd. Armijn wapperde met zijn handen en riep al onze voorouders aan. We mochten naar boven. Via 3 uiterst vriendelijke personen werden we naar de zaal geleid waar onze chef zou zitten. Hij was alleen in bespreking. De drie mensen gingen zich bemoeien met ons dossier. Uiteindelijk kwam de uitverkorene; Angel. Wat een naam. In zijn 30-er jaren, beugel, lief gezicht en begraven in de dossiers. Of we morgen wilden terugkomen met een aantal ontbrekende documenten.

De volgende dag terug naar Malaga met 60 cm dossier onder onze arm; alles compleet. Nu zou het gebeuren; we zouden het persoonlijk inleveren waarna we slechts een paar maanden hoefden te wachten. Helaas; bij het doorlezen van ons dossier zei hij dat ons dossier toch nog niet compleet was. Dat we nog A, B, C etc nodig hadden. Als hij ons nou even een lijstje zou geven…of het gister had verteld… maar dat bestaat niet in deze willekeurige, onvoorspelbare ‘bureaucratie’ Spanje. Hij zou ons sowieso nog wel bellen tussendoor als hij iets miste. Vriendelijkheid met krankzinnigheid tot gevolg. Angel zou wel zijn best doen om de 6 maanden procedure iets in te korten waarbij hij fijntjes wees op de dossiers die hij nog moest lezen. Meters en meters papierwerk.

Nog een voorbeeldje als je meer van dit kaliber wilt: Wij gaan dezelfde dag naar de Gemeente van Nerja met Anna, onze lokale vertegenwoordiger. Wij willen een document aanvragen. Niet ophalen of zo, nee, alleen aanvragen. De vrouw die afgesproken had met ons, was de hele dag weg. Niemand wist er van. Alle andere lui die daar zaten te werken, gaven ook niet thuis totdat Anna een willekeurige hijgerige man aansprak op indringende toon. Hij ging meteen een overleg organiseren volgende week. Onze aanvraag was alleen nog niet ingediend. Armijn en ik gaan naar beneden, Anna weer naar boven. Ze zoekt door en door totdat ze iemand vindt die begraven tussen de dossiers achter een bureau schuilhoudt. Hij zegt dat hij niets voor ons kan doen omdat Anna niet de officiele documenten bij zich heeft dat zij ons vertegenwoordigt. Anna komt 4 x per week daar, staat in het systeem, ons project is bekend, maar nee. Geen papier, geen service ook al zijn wij de opdrachtgevers. Anna gaat woest naar beneden om ons te halen. Wij omhoog. Allervriendelijkst natuurlijk, want niemand bedoelt het rottig. Wij leggen onze paspoorten demonstratief op tafel en zeggen dat wij de eigenaren zijn van de Hacienda. Het maakt hem niks uit want Anna kan ons niet vertegenwoordigen. Weet wel dat we 60 cm dossier onder onze arm hebben. Armijn komt met een ingeving die eigenlijk nergens op slaat: ‘Kan ik het papiertje dan niet op mijn naam zetten ipv de hacienda?’  De man pakt zijn tipp-exx en veegt de naam hacienda de la miel door. Strak, professioneel, kundig. Hij vult de naam van Armijn in en wij krijgen het papiertje mee.

Of we even willen betalen aan het loket zei de vriendelijke meneer. Dat wilden wij liever nu dan straks. Wij renden naar beneden waarna  de beambte achter het loket het formulier weer professioneel bestudeerde, de computer raadpleegde en stempels zette. Hij zei dat we echt niet bij hem konden betalen. Het moest bij de bank om de hoek. Een specifieke bank, niet zo maar een bank. Hij gaf ons de factuur waarmee wij deze bank binnentraden om te betalen. De man achter het loket print, tikt, kijkt, is chagrijnig, en zegt: ‘Oh, maar contante betalingen kunnen alleen tot 10.30 uur. Na heel wat soebatten wilde hij een uitzondering maken. Vergeet niet: we waren bij een bank die geen cash wilde accepteren. Gekke kredietcrisis in Spanje. Nadat wij met het betalingsbewijs weer teruggingen naar de Gemeente, ging dezelfde man als net alles weer net zo minutieus controleren, inspecteren, besnuffelen en opzoeken. Wij zaten in een komedie; maar dan echt. De aanvraag voor het document kon worden gedaan. Dat kon nog wel eens twee weken gaan duren.

 Reset; onze nieuwe koers

Gedurende het afgelopen jaar hebben Armijn en ik ons avontuur op een laag pitje gezet. We moesten toch wachten op elektra en vergunningen en konden niets doen. Toch vluchtten we hiermee ook weg van confrontaties en teleurstellingen. De week voor we vertrokken besloten wij: wij gaan de pijn in de ogen kijken en zelf aan de slag. Niet meer alleen via anderen, maar vooral ook zelf. In Nederland hebben wij onze reis dan ook goed voorbereid; afspraken laten maken door Anna en zelf ook alles op een rijtje gezet. Opgeruimd gingen wij naar Spanje en meteen van start met de eerste afspraken. De blokkade die wij beiden al die tijd voelden, loste op maandag op. We hadden de ene afspraak na de andere en alles leek weer mee te zitten. De flow was weer terug; in rust hadden we een overvol programma dat helemaal lukte. We waren weer aan zet. Dat gevoel waren wij heel lang kwijt geweest. Voorheen hadden we dromen die op onze manier zouden moeten gebeuren; groots, meeslepend en snel. Nu bezonnen wij ons tijdens op samenzijn op de berg. Het voelde beter als wij het heel klein zouden houden. Eerst elektra, water en een wateropslagtank. Dan hadden we in principe alles wat ons hartje ooit begeerde, en meer, veel meer.

Ook wilden wij het voorheen eigenlijk alleen doen; of alleen door een professioneel team die de verbouwing wel even zou doen. Daar zijn wij op teruggekomen. Natuurlijk hebben wij professionals nodig, maar ook mensen die het gewoon leuk vinden om de handen uit de mouwen te steken. Om hulp te vragen aan iedereen die het wil geven. Dit land is te groot voor ons maar niet te groot voor velen. Die verandering heeft ons meteen heel rustig gemaakt. Er is geen haast meer, er is geen absolute wil meer, maar een stap voor stap, beetje bij beetje en vooral: samen met anderen mentaliteit. Dat is nu onze koers. Sinds we dat besloten hebben voelen wij ook tussen ons beiden een nieuwe energie die weer ergens heengaat. Niet op basis van wil en doorzettingsvermogen, maar op basis van afstemming. Deze week hebben wij ook gemerkt dat wij kunnen genieten van het (absurdistische) proces en de lessen die wij onderweg al hebben mogen leren. Dat is een enorme omschakeling geweest waar ook wel wat pijn aan vooraf ging, maar een nieuwe koers is gevonden!