Leuk!

Uitgelicht

Hieronder schrijven wij in de vorm van een blog ons dagboek. Helemaal onderaan deze pagina kan je op ‘oudere berichten’ klikken om steeds verder teruggaan in de tijd. Zo kan je onze zoektocht zelf ook helemaal meemaken. Je kunt bij elk bericht een eigen reactie achterlaten door op ‘reageer’ of op het ballonnetje te klikken. Dank voor al jullie reacties!

Reisverslag 21 tot 27 maart 2014

Elektra

Het onwaarschijnlijke is gebeurd: WIJ HEBBEN NA 2 JAAR EN 4 MAANDEN WACHTEN, ELEKTRA!!! Ja, dat lijkt zo vanzelfsprekend. Hoeveel loketjes er voor zijn bezocht is ongeevenaard en regelrecht ongeloofwaardig. Toch is 27 maart 2014 de dag dat wij een peertje zagen branden. Wij waren al op de terugweg naar de luchthaven toen we de elektramannen aan het werk zagen. We stopten waarop zij beloofden dat wij over 15 minuten elektra zouden hebben. Dan maar wat later op de luchthaven! Toen wij het peertje zagen branden konden wij het bijna niet geloven. Vanaf nu kunnen wij beginnen met het bouwen van de wateropslagtank; een betonnen bak die verzonken ligt in het landschap en waar het water uit onze 300 meter diepe put ingepompt wordt. Vandaar uit wordt het verder verspreidt voor irrigatie (bomen planten), drinken, douchen etc. Zelfs de ijskast van de caravan zal het nu doen! Dat betekent dat de tijd van ijszakken halen en koelboxen achter ons ligt. Telefoons kunnen wij zomaar opladen. Lampen die oneindig branden ipv zaklampen op zonne-energie. Wij kunnen nu zelfs een zwembad opzetten met waterfilter. Of bomen planten die in het droge seizoen automatisch water kunnen krijgen. Ons leven in Spanje is in 1 minuut getransformeerd van het stenen tijdperk naar de moderne tijd. En dat is een vreugdedansje waar. Wat zeg ik: wij zijn door het dolle heen na alle hardcore camping avonturen.

 Vergunningen Stress

We zijn langs de nationale milieu organisatie geweest in Malaga. De laatste instantie die onze, door 4 andere instanties reeds goedgekeurde plannen, moest afstempelen. In augustus 2013 hadden wij dit plan ingeleverd bij de Gemeente Nerja die het naar Malaga moeten opsturen. Wij kregen nu te horen dat het 8 maanden geleden niet was aangekomen; niet ontvangen, verkeerd ontvangen dan wel zoekgeraakt. 8 maanden weggespoeld. Nu kunnen wij met hun weer opnieuw beginnen en mogen zij er weer 6 maanden over doen. Dat maakt ons alleen niets meer uit. We hebben immers elektra en wij kunnen beginnen met de wateropslag. Dat kost toch al zo’n 3 maanden vanaf nu.

Een dag uit het vergunningenproces

Toen we bij de balie kwamen van de Nationale Mileu organisatie te Malaga, werden we eerst grondig gefouilleerd alsof we op Schiphol waren. Na de receptie werden wij doorgestuurd naar een loket waar we onze papieren konden afleveren. De man achter de balie checkte of het formulier geen kopie was. Minutieus keek hij tegen het lcht langs het A4 en draaide het om. Dit ging met chirugische precisie. Bij de gratie Gods werd onze vergunningaanvraag in ontvangst genomen. Vervolgens werden weer weggestuurd. Ik werd gek. Ik wilde de persoon spreken die ons dossier in handen kreeg want dit had echt te lang geduurd. Armijn wapperde met zijn handen en riep al onze voorouders aan. We mochten naar boven. Via 3 uiterst vriendelijke personen werden we naar de zaal geleid waar onze chef zou zitten. Hij was alleen in bespreking. De drie mensen gingen zich bemoeien met ons dossier. Uiteindelijk kwam de uitverkorene; Angel. Wat een naam. In zijn 30-er jaren, beugel, lief gezicht en begraven in de dossiers. Of we morgen wilden terugkomen met een aantal ontbrekende documenten.

De volgende dag terug naar Malaga met 60 cm dossier onder onze arm; alles compleet. Nu zou het gebeuren; we zouden het persoonlijk inleveren waarna we slechts een paar maanden hoefden te wachten. Helaas; bij het doorlezen van ons dossier zei hij dat ons dossier toch nog niet compleet was. Dat we nog A, B, C etc nodig hadden. Als hij ons nou even een lijstje zou geven…of het gister had verteld… maar dat bestaat niet in deze willekeurige, onvoorspelbare ‘bureaucratie’ Spanje. Hij zou ons sowieso nog wel bellen tussendoor als hij iets miste. Vriendelijkheid met krankzinnigheid tot gevolg. Angel zou wel zijn best doen om de 6 maanden procedure iets in te korten waarbij hij fijntjes wees op de dossiers die hij nog moest lezen. Meters en meters papierwerk.

Nog een voorbeeldje als je meer van dit kaliber wilt: Wij gaan dezelfde dag naar de Gemeente van Nerja met Anna, onze lokale vertegenwoordiger. Wij willen een document aanvragen. Niet ophalen of zo, nee, alleen aanvragen. De vrouw die afgesproken had met ons, was de hele dag weg. Niemand wist er van. Alle andere lui die daar zaten te werken, gaven ook niet thuis totdat Anna een willekeurige hijgerige man aansprak op indringende toon. Hij ging meteen een overleg organiseren volgende week. Onze aanvraag was alleen nog niet ingediend. Armijn en ik gaan naar beneden, Anna weer naar boven. Ze zoekt door en door totdat ze iemand vindt die begraven tussen de dossiers achter een bureau schuilhoudt. Hij zegt dat hij niets voor ons kan doen omdat Anna niet de officiele documenten bij zich heeft dat zij ons vertegenwoordigt. Anna komt 4 x per week daar, staat in het systeem, ons project is bekend, maar nee. Geen papier, geen service ook al zijn wij de opdrachtgevers. Anna gaat woest naar beneden om ons te halen. Wij omhoog. Allervriendelijkst natuurlijk, want niemand bedoelt het rottig. Wij leggen onze paspoorten demonstratief op tafel en zeggen dat wij de eigenaren zijn van de Hacienda. Het maakt hem niks uit want Anna kan ons niet vertegenwoordigen. Weet wel dat we 60 cm dossier onder onze arm hebben. Armijn komt met een ingeving die eigenlijk nergens op slaat: ‘Kan ik het papiertje dan niet op mijn naam zetten ipv de hacienda?’  De man pakt zijn tipp-exx en veegt de naam hacienda de la miel door. Strak, professioneel, kundig. Hij vult de naam van Armijn in en wij krijgen het papiertje mee.

Of we even willen betalen aan het loket zei de vriendelijke meneer. Dat wilden wij liever nu dan straks. Wij renden naar beneden waarna  de beambte achter het loket het formulier weer professioneel bestudeerde, de computer raadpleegde en stempels zette. Hij zei dat we echt niet bij hem konden betalen. Het moest bij de bank om de hoek. Een specifieke bank, niet zo maar een bank. Hij gaf ons de factuur waarmee wij deze bank binnentraden om te betalen. De man achter het loket print, tikt, kijkt, is chagrijnig, en zegt: ‘Oh, maar contante betalingen kunnen alleen tot 10.30 uur. Na heel wat soebatten wilde hij een uitzondering maken. Vergeet niet: we waren bij een bank die geen cash wilde accepteren. Gekke kredietcrisis in Spanje. Nadat wij met het betalingsbewijs weer teruggingen naar de Gemeente, ging dezelfde man als net alles weer net zo minutieus controleren, inspecteren, besnuffelen en opzoeken. Wij zaten in een komedie; maar dan echt. De aanvraag voor het document kon worden gedaan. Dat kon nog wel eens twee weken gaan duren.

 Reset; onze nieuwe koers

Gedurende het afgelopen jaar hebben Armijn en ik ons avontuur op een laag pitje gezet. We moesten toch wachten op elektra en vergunningen en konden niets doen. Toch vluchtten we hiermee ook weg van confrontaties en teleurstellingen. De week voor we vertrokken besloten wij: wij gaan de pijn in de ogen kijken en zelf aan de slag. Niet meer alleen via anderen, maar vooral ook zelf. In Nederland hebben wij onze reis dan ook goed voorbereid; afspraken laten maken door Anna en zelf ook alles op een rijtje gezet. Opgeruimd gingen wij naar Spanje en meteen van start met de eerste afspraken. De blokkade die wij beiden al die tijd voelden, loste op maandag op. We hadden de ene afspraak na de andere en alles leek weer mee te zitten. De flow was weer terug; in rust hadden we een overvol programma dat helemaal lukte. We waren weer aan zet. Dat gevoel waren wij heel lang kwijt geweest. Voorheen hadden we dromen die op onze manier zouden moeten gebeuren; groots, meeslepend en snel. Nu bezonnen wij ons tijdens op samenzijn op de berg. Het voelde beter als wij het heel klein zouden houden. Eerst elektra, water en een wateropslagtank. Dan hadden we in principe alles wat ons hartje ooit begeerde, en meer, veel meer.

Ook wilden wij het voorheen eigenlijk alleen doen; of alleen door een professioneel team die de verbouwing wel even zou doen. Daar zijn wij op teruggekomen. Natuurlijk hebben wij professionals nodig, maar ook mensen die het gewoon leuk vinden om de handen uit de mouwen te steken. Om hulp te vragen aan iedereen die het wil geven. Dit land is te groot voor ons maar niet te groot voor velen. Die verandering heeft ons meteen heel rustig gemaakt. Er is geen haast meer, er is geen absolute wil meer, maar een stap voor stap, beetje bij beetje en vooral: samen met anderen mentaliteit. Dat is nu onze koers. Sinds we dat besloten hebben voelen wij ook tussen ons beiden een nieuwe energie die weer ergens heengaat. Niet op basis van wil en doorzettingsvermogen, maar op basis van afstemming. Deze week hebben wij ook gemerkt dat wij kunnen genieten van het (absurdistische) proces en de lessen die wij onderweg al hebben mogen leren. Dat is een enorme omschakeling geweest waar ook wel wat pijn aan vooraf ging, maar een nieuwe koers is gevonden!

Maart 2014: aanpassingen aangebracht

Zoals je misschien hebt gezien is de site aangepast, de plannen veranderd en sommige teksten herschreven. Dat werd hoog tijd omdat ons denken nogal is veranderd. De twee grootste veranderingen: het mag simpel vanaf nu en het land zelf gaat over heling op lichamelijk, geestelijk en spiritueel vlak. Deze wijzigingen hebben nogal wat voeten in de aarde gehad. Ze gaan over loslaten van grote en dure plannen, en over doorgaan met mensen die het leuk vinden betrokken te zijn omdat zij daar ook iets uit kunnen halen. Daarnaast ligt de aard van ons land al dicht bij heling. Het land heeft volgens ons deze kwaliteit van zichzelf al. Daar willen wij ons dan ook graag voor inzetten. Daar heeft iedereen wat aan. Dit proces heeft even geduurd, maar nu geeft dat heel veel nieuwe energie!

Vrijdag 21 maart vliegen wij, Armijn en Vincent, weer naar de Hacienda om de electra voor eens en altijd te regelen en om het laatste restje vergunningenwerk af te ronden. Nogal spannend en ook veel zin in! We willen deze zomer namelijk een eerste Earthbag Dome bouwen. Mocht je mee willen bouwen, kan je ons dat altijd laten weten.

Als we terug zijn aan het einde van deze maand, laten we meer horen!

Groeten, Armijn en Vincent

Update 2013

Armijn en ik zijn 24 februari 2013 terug van Hacienda de la Miel. Zongebruind terug, genoten van de bloemen, planten en de stilte. Het is al lang stil op de site omdat we nog steeds wachten op electra en vergunningen. Na de zomer van 2012 die vol frustratie van alle vertragingen was, hebben wij ons neergelegd bij het Spaanse tempo en ondoorzichtelijke en onbegrijpelijke procedures. We kunnen dus niets doen dan wachten en genieten van wat er nu al wel is.

Vincent in de bloemenweide, februari 2013

Armijn op zijn viewpoint, februari 2013

Waarom duurt het zo lang?

-Vergunningen: Nadat de gemeente Nerja enthousiast en redelijk snel instemde met onze aanvraag, ging de aanvraag door naar de ‘Junta de Andalucia’ te Malaga. Daar doen de gemeenschappelijke provincies een uitspraak of ons plan ook door hun goedgekeurd wordt. Dat was het geval rond april 2012. Vervolgens gaat al het papierwerk terug naar de gemeente Nerja, waar ze vinden dat er een brandplan moet komen. Voor het huis welteverstaan. Je zou zeggen, je rent zo naar buiten en echt brandbaar is het niet met al die stenen. Maar goed, toch gedaan natuurlijk (en alles tegen aanzienlijke kosten). De vertraging en onduidelijkheid bleef tot deze week. Medio Ambiente -een nationale organisatie die toeziet op naleving van mileu wetgeving- wilde een milieu effect rapportage over onze plannen. We verbouwen een bestaand huis, doen een chloor- en zoutvrij zwembad en willen heel veel bomen planten. We gebruiken zonne energie… Wat wil je nog meer zou je denken? Nu moet een geoloog, ecoloog en weet ik wie dat rapport opstellen en dan persoonlijk overhandigen aan Medio Ambiente te Malaga. Zij doen er vervolgens MINSTENS 6 maanden over om vast te stellen wat zij hier van vinden. Ondertussen heeft niemand werk in de bouw, wordt ons huis niet verhuurd aan wie dan ook, dus je vraagt je af, wie doet hier wat voor wie? Natuurlijk vragen wij ons dat niet meer af, want levert alleen frustratie op en helpt echt niks.

Nu nog eten in de Caravan, februari 2013

Zelfs de bewolking is mooi


Oh ja, komen we op de gemeente aan voor een en ander, krijgen wij -nadat de zwaar verouderde computers het een uur niet deden- een officieel document dat Jose, onze graafwerkzaamheden man, onze paden zou hebben gemaakt ter waarde van 82.000 euro en of we daar even 7% belasting over wilde betalen. Vreemde praktijken.

De neefjes gaan slapen in de koude nacht, februari 2013

-Electra: nadat wij een jaar geleden alle kabels hadden doorgetrokken vanaf de buren met heel veel gedoe, electrapalen die verkeerd waren geplaatst, traagheid ten top en nog meer betalingen aan buren om over hun land te mogen, wachten wij nu al een jaar tot de electra maatschappij ons ook stroom geeft. Er zijn wel 12 loketjes die hier over gaan. Ook nog in verschillende steden, met verschillende bevoegdheden die elkaar niet altijd helpen. Zo hebben we Malaga, Madrid, Granada en Nerja die er moeten uitkomen. Ik snap het ook niet meer, maar we horen al een jaar dat we er bijna zijn. En het zou zo fijn zijn!

Door de enorme regen van november 2012, was een stukje van ons pad verzakt. Jose maakt t weer :-)


Aldus: we laten pas weer echt nieuwe dingen horen als er ook iets nieuws gebeurt. Tot die tijd is dit de status quo. Maar, we blijven heel erg gelukkig met ons land en vertrouwen 100% dat het goed komt. We weten alleen niet wanneer.

Een zonnige groet, Vincent en Armijn.

We hebben de vergunning!!!

Hedenmiddag een sms van Armijn: ‘Bel nu’ Vincent belt en de langverwachte zin knalt er uit: ‘de vergunning is rond’ Projectmanager Anne belt en we gillen. Dit was de laatste potentiële bom. En hij is niet ontploft. We hebben nu water, electra in aanleg en alle vergunningen. We staan te stuiteren.

Nu gaat de hele aanvraag van Malaga weer terug naar Nerja. De gemeente gaat ‘t dan nog een keer bekijken, voor de tweede keer goedkeuren en dan kunnen we aan de slag met de verbouwing. En het zwembad. De terrassen. De earthbag domes. De utility room.

De elfstedentoch mag dan niet doorgaan, maar op de Haciënda zeggen we wel: ‘it giet oan!’

Wild life

Eind januari belt Chris op dat hij ´s nachts was wakker geworden door vreemde geluiden. Hij liep vanuit de caravan naar

Wilde paarden bezochten de Haciënda in het holst van de nacht.

het huis en stond ineens oog in oog met 6 wilde paarden. We waren net gewend aan wilde zwijnen!

De afgelopen tijd zijn de mannen van de electra nog steeds bezig met de palen en de draden. Het komt af, maar het duurt… José, van de 20 ton bulldozer, is de snelle in het geheel. Hij heeft al zo veel land verplaatst, paden gemaakt en terrassen gebouwd dat je het niet meer herkent. Het wordt echt een tropisch paradijs als we straks kunnen planten.

En een update van de waterput: ja de pomp zit er in. De afgesproken prijs kon toch niet. Wat? Nee, het werd duurder. Toch te ingewikkeld. Dit moet geen gewoonte gaan worden, denken wij zo. We zijn alleen bang dat dat ‘t wel is. Maar we hebben water. Veel water!

Verder is de enige spanning het wachten op de vergunningen.

Electriciteit, water en vergunning

Electriciteit: eindelijk is dat nu echt, echt, echt in aanleg. Er zijn daadwerkelijk mannen gesignaleerd. Hoera! Het duurt en het duurt, maar begin februari zal er stroom zijn; Inshallah!

De waterput: deze is geboord tot een diepte ter hoogte van de Eiffeltoren en moet natuurlijk nog een pomp hebben. En een ‘slang.’ En electrakabel. 300 meter allemaal, om het water naar boven te kunnen krijgen. We schrokken ons kapot van de offertes. Onmogelijk. Maar dan echt. De druk die zo’n pomp en slang/buis moeten verdragen is zo enorm, dat alleen de beste kwaliteit goed genoeg is. Toch is er met een lokaal bedrijf een oplossing gevonden die financieel ook goed is. Men roept vaak maar wat qua prijzen is onze ervaring tot nu toe. Er zit totaal geen logica in. Er komen twee waterdepositos voor irrigatie en drinkwatervoorziening. De waterpomp wordt de eerste week van februari geïnstalleerd. Inshallah!

Vergunning: deze zou nog een paar dagen op zich laten wachten. We rekenen op de tweede week van februari. Inshallah!

Landjepik

21 januari brachten wij de internet man naar boven die ging uitzoeken of dat wel mogelijk was. Gelukkig wel! Er moet een paal op andermans land worden gezet die het signaal doorstraalt naar de Haciënda. De stroomvoorziening hiervan is zonne-energie. Internet in the pocket dus! Toen we helemaal boven aan het land de metingen hiervoor verrichtten, zagen wij 3 volwassen heren en een kind op onze oprit staan om ogenschijnlijk José zijn werk te bewonderen. Toen mij gevraagd werd of ik de landeigenaar was, wist ik dat t niet goed zat. José in al zijn enthousiasme, had ook hun land bewerkt. Het woord Lo Sciento vloog spontaan en herhaaldelijk uit Vincent’s mond. Toch goed, die Spaanse les. De heren waren uiterst vriendelijk en onze internet man vertaalde de dingen die Vincent niet begreep. Toen ik vroeg van wie het land was waar wij de internet paal op wilde zetten, zei de opperboer: ‘Geen punt, zet maar op mijn land, daar op de top.’ Dank José! Dank.

Van 3 naar 1

18 en 19 februari 2012

Armijn, zijn vrouw Renate en Vincent komen de 18e aan en rijden meteen naar de Haciënda. Daar wachten immers de 3 vrijwilligers die er gaan wonen en verbouwen. Wij zijn benieuwd! Op de bergweg zien wij een figuur met zaklamp. Wij stoppen en het is Constantin, de Roemeense vrijwilliger. Totaal bezweet stapt hij in de auto. Hij had een avontuurlijke wandeltocht in zijn eentje gemaakt van de Hacienda naar de zee en weer terug. Door de wildernis welteverstaan. Pittig. Boven aangekomen begrijpen wij al direct dat Constantin er niet op zijn plek is.

Zelfgebouwde woningen in de hippy gemeenschap.

De volgende dag, na een intensief gesprek met zijn zessen, neemt Constantin in goed gemoed afscheid. Vincent brengt hem naar een hippie gemeenschap in de Alpujarras waar Constantin zichtbaar in zijn element is. Vincent was nog nooit in een hippie gemeenschap geweest, maar het kwam hem voor als ‘terug naar de Middeleeuwen’. Zelfgebouwde hutjes, hout sprokkelende dik aangeklede mensen in oude kleding, kinderen die met een hoepel speelde, geen electriciteit, houtvuren, ruilhandel (‘een deken tegen wat hout’) en wild beschilderde auto’s. Ook was er geen leider. Niemand die je vertelt wat te doen of te laten. Iedereen kan er terecht. Democratie in optima forma? Het kamp bestaat al wel bijna 20 jaar.

En tja, na nog een gesprek bleek dat ook de tweede vrijwilliger, Jelle, niet op zijn plek was. Het leven in de wildernis met weinig middelen viel zwaar. Dus nu is onze Chris, de initiator, alleen op de berg met af en toe een bezoek van Luna!

Januari 2012

José creëert terrassen in het land.

1 januari vliegen Jan-Willem en Vincent al weer terug naar Haciënda de la Miel. Het is er zomer. Strandweer! Al een hele maand en het blijft zo. De Amandelbomen zijn wat van slag, want ze bloeien nu al. Achterbuurman José heeft zijn 20 ton bulldozer alvast op ons land gezet zodat hij hier en daar extra terrassen kan maken voor onze fruitbomen, bessenstruiken, avocado’s en druiven. Op 3 januari begint hij razendsnel de berg te bewerken zodat nieuw landschap ontstaat.

 

De jagers schoten een wild zwijn op ons land!

Imker David heeft nu al 60 bijenkorven schoongemaakt en gerestaureerd. er komen er nog zo’n 30 bij. José zal met zijn enorme bulldozer een platform creëren waar de bijen veilig kunnen staan; ver van het huis, maar wel midden in het land en goed bereikbaar voor de imkers. Ondertussen schieten 2 jagers een wild zwijn op ons land. Een uitnodiging voor een diner volgde direct!

Electriciteit wordt nu eindelijk aangelegd. Na heel wat onderhandelen met een achterbuurman over de centjes -de electriciteitspalen moesten ook over zijn land- en zo nog wat vergunning gedoe, zijn de mannen begonnen. Omdat de drie eco vrijwilligers -Chris, Jelle en Konstantin- op 14 januari aankomen op de Haciënda, hopen we dat ze snel stroom zullen krijgen.

12 December 2011

De waterput mag nu officieel worden geboord, nu we de vergunning hebben. Water is een voorwaarde, zonder dat geen Haciënda de la Miel. Omdat Vincent en Armijn net weer in Nederland zijn, moet de locatie van de waterput telefonisch gekozen worden. Met wichelroedes van olijftakken en met electronische waterzoekers, gaan de mannen het land af en vinden een plek waar de meters door het dak gaan. Er wordt geboord. 50 meter, 70 meter… er is water! Nu is het onze wens om permanent water te kunnen oppompen. Ook als het 5 jaar droog is. Zonder irrigatie gaan de jonge bomen, groenten en fruit namelijk naar de knoppen. 70 meter is niet diep genoeg. De boortruck gaat al na een dag stuk. Te harde rots. Er komt de volgende dag een nieuwe, veel

Water boren tot 300 meter diep.

zwaardere boortruck. Het is ons volstrekt onduidelijk hoe diep het gaat worden en daar de prijs per meter is, is dat nogal spannend. Uiteindelijk krijgen we het verlossende woord: in een diepe marmergrot is een water ader aangeboord die minimaal 1 liter per seconde geeft, maximaal 4 liter per seconde. Dat is dus minimaal 86.400 liter water per dag. De enige tegenvaller is de diepte: 300 meter. Als je de Eiffeltoren voor je ziet, dan is dat de diepte van onze put met stalen wand. Nu de offerte voor de pompmachine nog afwachten…

December 2011

De vervanger van de weggewaaide caravan.

Op 3 december komt Chris aan op Malaga. Armijn en Vincent rijden hem in een keer naar het landgoed waar hij vanaf januari in de caravan zal verblijven. We komen aan op het landgoed, zien een amandelboom omgewaaid maar WAAR IS DE CARAVAN??? Zie hier! Gelukkig is onze Engelse Rose zo snel om dezelfde avond nog een online advertentie te plaatsen waardoor we voor wederom 800 Euro een caravan kunnen kopen. Deze keer is hij alleen veel jonger, mooier, groter en doet alles het ook. Richard en Vincent rijden hem er met veel pijn en moeite heen begin januari, maar dan staat ie ook! Heerlijk in geslapen.

Vergunning aanvraag is goedgekeurd in Nerja, vervolgens werd deze gepubliceerd in de krant voor eventuele bezwaren. Deze kwamen gelukkig niet, zo blijkt tweede helft december. Op 9 januari, na de kerstvakantie, wordt de vergunning dan ook aangeboden aan de Junta de Andalucia; de provincie moet het namelijk ook goedkeuren. Daar gaat dan maximaal een maand overheen en dan mag de verbouw beginnen!

Voorbeeld van een earthbag dome.

Ondertussen is eco vrijwilliger Chris begonnen met lijsten samen te stellen van organische zaden, specifieke boeken om succesvol te kunnen boeren in dit gebied en zijn wij druk om zijn spullen naar Malaga te krijgen. Chris heeft nog 2 collega eco vrijwilligers uitgenodigd om ook te komen. Zo kunnen ze met zijn drieën het land gaan beplanten, bewerken en volledig natuurlijke earthbagdomes gaan bouwen. Wij zorgen voor kost en inwoning.