7 November 2011

De ons volledig onbekende Chris schreef ons een mail na het zien van deze website. Hij biedt zich aan als vrijwilliger voor maximaal 6 maanden om op het landgoed te gaan wonen en werken vanaf december/ januari. Hij is Nederlands, gespecialiseerd in ecologische tuinbouw, alternatieve energievormen en komt uit de ICT wereld. Op dit moment woont hij in een Eco Community in het Franse Nancy. Begin december ontmoeten wij hem in Spanje om alles door te spreken. Als alles doorgaat, zal hij overnachten in de caravan en van daaruit werken aan een ecologische groentetuin, beplanting en zelfs het bouwen van een ecologisch huis gemaakt van pure aarde! Hij zal meteen een schotelantenne en een zonnepaneel installeren zodat hij (en wij) vanuit de Haciënda internet toegang hebben.

Ook zijn al onze verbouwplannen mondeling goedgekeurd door de gemeente van Nerja. Onze projectmanager Anne zei dat onze plannen met groot enthousiasme zijn ontvangen. Nu zijn ze onderweg naar Malaga om daar nog wat stempeltjes te krijgen. En dan? Dan kunnen we van start!

24 Oktober 2011

Vriendin Leonoor was op bezoek. De zon scheen in Nederland, maar de allereerste regen van het seizoen viel 1,5 dag non stop in Spanje. Wel 15 centimeter. Open haard aan, bedden kletsnat dus met zeilen alles afdekken. Het dak is zo lek als een vergiet maar de aarde neemt het water zeer goed op. Geen rivieren op het land of aardverschuivingen. Zie hier het  filmpje.

Toen Leonoor echter naar het vliegveld moest, werd onze oprijlaan totaal geblokkeerd door de uiterst vriendelijke gemeente bulldozers die onze oprit wilde verhogen. Klik hier hier voor het filmisch verslag.

v.l.n.r. David de imker, Santiago de bomenman, Anne de makelaar en projectmanager, haar man Richard de projectmanager en Paco de architect.

23 oktober 2011

Het zorgvuldig opgestelde contract is ondertekend door onze projectmanagers Anne Koponen en Richard Tijssen. Zij maken zich al vanaf de aankoop druk om de gehele verbouwing, vergunningen, inkoop etc. soepel te laten verlopen.

De imker en de bomenman zijn voor de tweede keer langsgekomen op de Haciënda om hun werkzaamheden te bespreken. De imker had al veel van de 60 bijenkasten schoongemaakt waardoor het vol lag met prachtige, natuurlijk gevormde honingraten. De honing is van geweldige kwaliteit en smaakt heerlijk omdat er zo veel verschillende soorten wilde bloemen zijn op en rondom het landgoed.

De bomenman gaat deze herfst nog snoeien en stelde voor om in ruil voor het totale onderhoud van het landgoed, vruchtgebruik te kunnen genieten van 500 nog aan te planten avocadobomen. Zo blijven we uit geld als ruilmiddel. Meteen bezig gegaan met een mogelijk contract. Hij gaat ook het irrigatiesysteem aanleggen voor het totale landgoed en zorgt ervoor dat de groentetuin ook aangelegd en onderhouden wordt.

12 September 2011

Nadat Jan-Willem de naam ‘Haciënda de la Miel’ had geopperd, heeft Vincent direct de domeinnamen Haciendadelamiel.nl / .es / .eu / en .com vastgelegd. Ineens was ons stuk land ook een virtuele realiteit.

September 2011

Met een 9 ton graafmachine is het terrein om het huis heen bewerkt.

De hele maand augustus gaat Vincent wonen op de berg. De eerste nacht in de caravan was slecht bevallen. Dus meteen maar een fijne ruimte in het huis uitgemest en ‘schoongemaakt’. 60 spinnen en vleermuizen gevraagd te vertrekken en hen geholpen daarbij. Bedden in elkaar gezet, opgemaakt, tas neergezet… Het leek net echt. De dreigende dakpannen rondom de gaten in het dak en de raamloze vensters daargelaten.Gedurende de hele maand genoten van de prachtige uitzichten, Spaans geleerd bij de lokale school, een motorfiets gekocht, een dubbelassige tweedehands aanhangwagen gekocht die wel 3000 kilo kan vervoeren, ons land en huis verkend, sessies met architect, buren, boeren, etc. gehouden, en last but not least een 9 ton graafmachine met bestuurder gevraagd om het land om het huis heen te egaliseren in 4 dagen.

29 Juli 2011

Armijn heeft Vincent gemachtigd om ook namens hem de overdracht van de Haciënda te laten plaatsvinden. Met een rugzak vol geld (nee, van overmaken is geen sprake) gaat Vincent naar de notaris en houdt Armijn live op de hoogte zoals alleen CNN dat doet; met beeld en geluid. Armijn reist op dat moment met zijn gezin door Australië.

Na de ondertekening naar boven. Alleen. Voor het eerst. De berg oprijden met boodschappen en gasflessen. Gestreden met de zonsondergang om de volgeladen Jeep en caravan uit te laden. Amper gereedschap. Gasslang niet passend. Toch aangesloten. Voel me net ‘into the wild’. Koken, zon onder, eten. Wat een uitzicht! Wat een stilte. Wat alleen. Klik hier voor de beelden.

25 – 29 Juli 2011

Vincent en Daphne on tour! Samen hebben wij ‘The Beast’ (Rode Jeep Wrangler) die Armijn in Nederland had gekocht, naar Spanje gereden. Oh ja, onderweg in Figueres nog een oude volledig uitgeruste caravan opgehaald en tot Daphne’s grote verrassing een paar bedden bij Girona. We moesten toch ergens op slapen in de vervallen Haciënda? De hele weg stromende regen tot aan Malaga. Niet het beloofde zwemweer. Dan maar aan de Sangria. Hoogtepunt van de reis? De caravan de bergweg opslepen na 4 dagen onderweg te zijn geweest. Klik hier maar om dat te zien.

4 Juli 2011

Jan-Willem en Vincent gaan 3 weken reizen door Andalucie en bezoeken natuurlijk de Haciënda. Jan-Willem had nog niets gezien. Alleen wat vage foto’s en schokkerige filmpjes. Spannend, want stel dat hij het niet leuk zou vinden? Gelukkig pakt dat anders uit en neemt hij de functie van Chief Design Officer in. Geniet van het onbewerkte land door hier te klikken. En als je het ‘interieur’ wilt zien in onbewerkte staat, klik dan hier.

7 Juni 2011

Door het dak! Mondeling is de overeenkomst gesloten om Haciënda de la Miel te kopen. We kunnen ons geluk niet op. Ik zit op dat moment op een internationale conferentie die ik mede begeleid en Armijn tettert in mijn oor. Als er al zoiets als een explosie bestaat binnen in een mens, dan was dit er een. De droom was werkelijkheid geworden!

Mei 2011

Neef Armijn nam de onderhandelingen voor zijn rekening. Binnen een week hadden we de deal rond. Dachten wij… Mooie prijs voor een mooi stuk land van wel 22 hectare. Armijn was al in Spanje om het te regelen. Tijdens zijn vlucht terug kreeg Vincent een bevestigend mailtje van de makelaar: ‘Gefeliciteerd met jullie aankoop van 3 hectare land…’ De prijs bleef dan wel binnen de perken, het aantal hectare holde alleen achteruit zonder dat wij dat wisten. Mooie, dooie mus.

De onderhandelingen die met veel emoties aan onze kant door ons gevoerd werden, konden weer helemaal opnieuw beginnen. Nu een stuk realistischer. Zou het wel doorgaan? Kunnen wij deze toplocatie wel betalen? Was het een mooie droom, maar is het boek is uit? Armijn ging onvermoeibaar weer opnieuw beginnen met biedingen. Lage biedingen. Het lukte niet. Armijn schreef de makelaar een brief waar Vincents maag van omdraaide. De strekking: ‘Het was fijn, bedankt, goed leven nog, wij stoppen er mee.’ Droom over want minder wilden wij niet meer.

Vanaf het begin af aan voelde wij dat het toch door zou gaan. Wishfull thinking of niet, we geloofden er oprecht in. Dit was het beloofde land. Na wat horten en stoten kwam het onderhandelingsapparaat weer op gang. De zogenaamde afscheidsbrief transformeerde in een ‘laatste poging’. Die zou tot 7 juni duren..

22 April 2011

Net niet gekocht.

Het is ochtend. Goede Vrijdag. Wederom vroeg. Gaat Armijn mee? JA! Hij zegt ja! Op deze heilige dag waarop zo ongeveer alle Paas processies zijn afgelast door het vreselijke weer, gaan Armijn en Vincent met weer een nieuwe makelaar op stap. In de auto probeert Vincent Armijn nog wat moed in te spreken: ‘Neef, het is echt goed dat we dit doen. En heus, we gaan verrast worden vandaag. Let maar op!’ Landjes, landjes, regen, landjes, wind, landjes, nat, landjes, doorweekt. Niks nieuws, niks spannends. Niet echt. De makelaar noemt dat ze nog wel een stuk land heeft. Maar wat verder weg. ‘Je kunt er zelfs nog de zee zien’ zei ze. Vincent veert op: ‘Ja, goed idee’. Armijn: ‘Oh nee, niet nog meer, niet nog verder. Alsjeblieft!’ Na een stukje rijden, komen we aan bij Nerja. We gaan nu in 1 auto omhoog. De berg op. 11 kilometer slingerbochten en regen. Armijn achterin, kotsmisselijk. Vincent voorin de moed er in proberen te houden. Aankomst. ‘Wauw’, zegt Vincent. Armijn moet spugen. Vincent: ‘Dit is te gek! We hebben nog nooit zo iets gezien neef!’ Armijn: ‘Ik zie niks. Ik zie alleen dat andere land.’ Vincent: ‘Maar dit is echt 200 keer beter dan al het andere bij elkaar! Ook 100 keer beter dan ons eerste land in Portugal. Zie je het dan niet?’ Armijn: ‘Ja, het is inderdaad wel mooi. Maar wat moet ik met jou? Eerst reizen we ons gek in Portugal, ik boek geboekte vakanties om, dan is het ineens Spanje, dan zien we iets fantastisch gister, willen we het kopen en nu is het dit?! Houdt het dan nooit op?!’ Vincent: ‘Klopt helemaal. Het is ook niet te doen met mij. Maar dit is echt het allerbeste neef!’

Terug naar Malaga stad. Tapas eten. Vincent heeft maar 1 wens: teruggaan naar dit geweldige stuk land, maar hij dorst het niet te zeggen. Armijn is inmiddels op temperatuur gekomen. Vincent nog niet, maar weigert ook dat te zeggen. Niets mag het terugkeren verstoren. We hebben het over de plussen en minnen. Het eerste stuk land van gister versus het laatste stuk. Dat zal wel heeeel duur zijn, want je ziet de zee. Zet er dan maar een nul achter, wisten wij inmiddels. Toch moest het. Vincent zet alles in om terug te keren naar het land, zonder het te benoemen. Als hij dat zou doen, gaat Armijn nooit meer terug. Armijn: ‘Nu ja, het is inderdaad heel mooi en dat andere land ook, maar we zouden nog even terug kunnen gaan om het …..’ Vincent: ‘JAAAHHHH, ik heb al betaald’ We rennen naar de auto en scheuren naar het toekomstige Haciënda de la Miel. Echter, we nemen een andere route… over een onverhard pad. Kilometers lang. Afgronden, plassen en kuilen in de weg. Armijn rijdt, Vincent gilt. De sfeer zit er met alle uitputtingsslagen en avonturen van dien, goed in. De neven komen nog net bij daglicht aan. Deze keer zonder makelaar. Dit is het beloofde land. Armijn ontwaakt uit alle regen, kou en misselijkheid. Ook weekt hij zich los van het stuk land van de dag ervoor. We zijn samen dolenthousiast en lopen over het land, zien de bijen, ruiken de bloemen. We zijn verkocht. Maar dan echt.

21 April 2011

Daags voor de vlucht hadden we het eigenlijk al gekocht. Dit was het. Mooie uitzichten, goed bereikbaar, betaalbaar zelfs! Landing, auto inspringen, verkeerd rijden ondanks Tom Tom, makelaar die ons sissend toespreekt vanuit een ‘I told you so’ houding. Gezamenlijk naar het land. Wauw! Dat zag er goed uit! Vergezichten, rust, olijfbomen, klein huisje er op, een slang die sissend wegkruipt, veel landbouw… Armijn en ik keken elkaar stiekem aan met de blik: ‘Verkocht!’ In de auto terug met makelaar. Armijn ging meteen maar een bod doen. Een gedurfd bod. Vincent sprong tussenbeide: ‘even wachten… Laten we even kijken wat er mogelijk is. Tot welke prijs de verkopende partij zou willen zakken. Niets overhaasten!’ Waarop de makelaar een nog lagere prijs roept dan Armijn’s bod. Dat hebben we nog nooit meegemaakt!

Armijn en Vincent kijken elkaar nu af en toe schichtig aan. Niet je kruit verschieten! Armijn nuanceert zijn bod, we stappen uit, makelaar weg, wij gillen. We hebben het gekocht (dachten we). Dit gaan we doen! Eten in een lokaal restaurant waar Armijn zich maar meteen bij de restaurant eigenaren inkoopt door de grootste fooi uit hun leven achter te laten. Iedereen gebeld, sms etc.

Vincent: ‘Armijn, ik weet dat we dit land nu hebben ‘gekocht’ maar zullen we toch morgen ook niet nog even met die andere makelaar op stap gaan?’

Armijn: ‘Nee, niet nog meer! Je bent een slavendrijver! We krijgen toch alleen maar meer van t zelfde te zien.’

Vincent: ‘Dat zit er dik in, maar ik vind dat we het aan onszelf verplicht zijn. Wat weten we nou van deze regio? Nooit geweest! Als het een weggegooide dag is, kunnen we met een gerust hart dit stuk kopen’

Armijn: ‘OK, maar als ik morgen geen zin heb ga ik niet.’

Vincent: ‘OK, laten we dan maar tapas gaan eten nadat we een duik hebben genomen in de zee’

5 April 2011

Armijn gemaild met de site die ik op het spoor was gekomen. Armijn door t dak. Er brak een tijd aan van onvermoeibaar doorzoeken. Deze keer hoefde Vincent niet het meest werk te verzetten, zelfs de vrouw van Armijn, Renate, ging als een beest te keer op de nieuw ontdekte sites. En ja hoor, daar kwam het beloofde land weer om de hoek. In de bergen vlak bij Malaga. ‘Malaga? Wat moet je daar? Dat is toch verschrikkelijk toeristisch en betonnerig? Nu ja, de grootste bejaardenpopulatie van de wereld zit er, dus het zal er wel warm zijn en vol antirimpel klinieken. In de buurt van vliegveld en strand is ook niet verkeerd, wij zitten toch hoog en droog in de bergen?’